Categorie: Recensie

  • Hun focus was niet op humaniteit

    Hun focus was niet op humaniteit

    De afgelopen maanden ben ik bezig geweest met nadenken over twee vragen: enerzijds waarom mensen zo stom zijn om geweld te gebruiken en anderzijds waarom geweld eigenlijk zo zeldzaam is. Het antwoord daarop zoek ik vanuit een levensbeschouwelijk perspectief, waarbij ik een brede interpretatie van levensbeschouwing hanteer. Ik richt me daarbij met name op wat Lees verder

  • Twee keer extremisme, een keer teleurstelling

    Twee keer extremisme, een keer teleurstelling

    Alweer een dubbelrecensie? Ik heb het ’trucje’ eerder uitgehaald en dat beviel me toen prima. In die dubbelrecensie toonde de zwakheid van het ene boek, dat ik eigenlijk niet de moeite waard vind om te noemen, uitzonderlijk goed de kracht van I Was Told to Come Alone. In dit geval is alleen al de identieke Lees verder

  • Waarom wist ik niet dat Alain zo’n begenadigd verteller is?

    Waarom wist ik niet dat Alain zo’n begenadigd verteller is?

    Alain Verheij ken ik al sinds we allebei reli-blogden, hij op Vreemdgeluid, ik op Vrijzinnig Evangelisch. Ook toen al was hij van ons beiden veruit de meest begenadigde schrijver. Maar in die tijd heb ik me ook wel aan zijn stukken geërgerd: hij schoof op richting een bepaald soort vrijzinnigheid (ik denk dat ik in Lees verder

  • Dubbelrecensie: Jihadisme als abstracte kunst?

    Dubbelrecensie: Jihadisme als abstracte kunst?

    Het ene journalistieke boek over de Syrische burgeroorlog (2011-?) is het andere niet, zoveel werd me opnieuw duidelijk bij het lezen van I was Told to Come Alone (2017) door Soaud Mekhennet, een boek dat ik ondanks de dikte met groot genoegen en in korte tijd uitlas. In deze recensie wil ik het boek zowel Lees verder

  • Overtuigende vergelijking van drie fundamentalismen

    Overtuigende vergelijking van drie fundamentalismen

    Anders dan voor christelijk en islamitisch fundamentalisme is er in het Westen slechts weinig oog voor hindoeïstisch fundamentalisme, waar hindoeïsme eerder een ‘achtergebleven’ en kleurrijk dan een gewelddadig of gevaarlijk imago heeft.